در هنگام تولدم نوازشم کرد وگفت :اکنون وقت ان رسیده که قدم های کوچکت را بر دنیا بگذاری ، سختی های بسیاری در مسیر زندگیت بوجود می اید،در برابرش صبور باش.تو بزرگ خواهی شد وسرنوشتت را خودت رقم میزنی ،واین اغاز زندگیم بود......
مادر، با گذشت ها و فداکاری هایی که کرد مرا به جایی رساند که معنای عشق ومحبت را در سراسر قلبم حس می کردم.....
پدر، با درس ها وتجربه هایش روحیه ی مرا تا اوج استواری می برد.....
این سرگذشت کودکیم بود، تا ان زمان که خود را در جاده ی سرنوشت یافتم....
سه راه وجود داشت :
عشق، زندگی، مرگ
خواستم انتخاب کنم اما،ترس از گم شدن مرا به یافتن همراه وادار کرد.....
همراه امد اما.....او برایم یک همراه ساده که میخواست مواظب من باشد نبود،او یک فرشته ی همراه بود.....خواستم مسیر عشق را انتخاب کنم ، ناگهان مادر فریاد زد: نرو....
پدر با نگاهش میگفت دقت کن بعد انتخاب کن....اما دل میگفت : برو....فرشته ی همراه من دستانم را میفشرد فریاد میزد با من باش و بیا......به خدا قسم اگر میدانستم تنها می مانم گوش به حرف عقل میسپردم و مسیر مرگ را انتخاب میکردم....کاش دوباره میتوانستم باشم که انتخاب کنم....
این بود پایان عشق من...

نوشته شده در چهارشنبه هفتم اسفند 1387ساعت 17:36 توسط محدثه خانوم|